ทุกข์มีเพื่อเห็น สุขมีเพื่อเป็น

  ทุกข์  เกิดแล้วร่างร้อย       รำคาญ
มี ขุ่นมัวซมซาน                ซุกล้า
เพื่อ ดับทุกข์ไป่ผลาญ         ไผอื่น
เห็น เหตุแห่งทุกข์กล้า            ก่อนเข้าดับชนวนฯ
 
   สุข เกิดแล้วย่อมสร้าง        สำราญ
มี เพลิดเพลินสนุกสนาน       เสน่ห์แท้
เพื่อ ยังกระเษมศานติ์         สร้างเหตุ สุขนอ
เป็น วัจน์ใจกายแล้             เลือกข้อดีงามฯ
 
(ธนิตา ร้อยกรอง, 2550)

เมื่อมีชีวิตอยู่ในโลก…
***การที่ไม่พึ่งพิงตนเอง..
***การที่เพลินหรือเผลอไปพึ่งพิงสิ่งอื่นนอกเหนือจากปัญญาในตน
……………..ปัญหาจึงเกิด
สิ่งต่างๆ เหล่านี้ ได้แก่…
ศรัทธา
ความรัก
ความทุกข์
การงาน
บุพการี
ครูอาจารย์
สหาย
บริวาร
กัลยาณมิตร
ศัตรู
….
เป็น เพียงปัจจัยหนึ่งๆ ที่อาจจะช่วยสร้างแรงบันดาลใจ ทำให้มีแรงฮึดสู้บากบั่น มานะอดทน ทำให้เราดำเนินชีวิตต่อไปได้โดยไม่ต้องคิดหน้าคิดหลัง..
…แต่ปัจจัยเหล่านั้นเป็นปัจจัยที่ช่วยเราได้ชั่วครั้งคราว เหตุการณ์เปลี่ยนเงื่อนไขเปลี่ยนก็ต้องหาตัวช่วยใหม่ๆ ไปอีก ไม่จบสิ้น..
*เมื่อใดเราใช้ปัญญาวิเคราะห์และเรียนรู้ด้วยตนเองตลอดเวลาอย่างตั้งใจและอุตสาหะ…
*เมื่อใดที่ความรู้เรื่องใดๆ อิ่มเต็มขึ้นมา..หลังจากขบคิด..
***เมื่อนั้นเราจะพลันร้อง..อ๋อ..ด้วยความเข้าใจลึกซึ้งทันที..นั่นก็คือปัญญาภายในของตัวเรานั้นเอง…
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงมีอัจฉริยะยิ่งที่เสนอ กาลามสูตร ให้เรานำมาขบคิด
…เพราะไม่ว่าจะอย่างใด สิ่งที่เราจะพึ่งได้นั้นคือตัวของเราเองนั่นเอง…

และอย่าลืมปัจฉิมโอวาท ที่ ทรงสอนไม่ให้เราประมาทในการใดๆ ที่มีประโยชน์ต่อตนต่อผู้อื่น ด้วยแล…

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: