รู้จักโกรธจึงรู้จักดับโกรธ

รู้จักโกรธจึงรู้จักดับโกรธ

 
โกรธ โกรธ โกรธ
ความโกรธ ไม่ดีเลย
ความโกรธ ทำให้ร่างกายเราปั่นป่วน
ความโกรธ ทำให้เราปวดหัว
ความโกรธ ทำให้เราปวดใจ
ความโกรธที่ไม่สามารถแสดงออกทางอื่นใด
นอกจากร้องไห้คนเดียวนั้น
มันแสนจะอัดอั้นอย่างมาก และมากมาก
 
คิด คิด คิด
ความคิดมีประโยชน์และโทษร้าย
เมื่อเราอยู่คนเดียว…
ความคิดพาเรื่องร้ายร้ายมาได้มากมาย
ทั้งเรื่องร้ายในอดีต ทั้งเรื่องร้ายในอนาคต
…อันล้วนเกิดจาก…อุปาทาน
 
แต่…เมื่อเราอยู่กับคนอื่น…
เรา…ใช้ความคิด ใช้สมอง ใช้ปัญญา คลายโกรธลงได้…
แล้ว…ความคิดจะนำพาให้เรามีเพื่อนที่น่ารักได้
 
สุข-ทุกข์…โลกนี้ไม่พ้นสุข-ทุกข์เลยจริงจริง
ดังคำพระท่านว่า "ใดใดในโลกล้วนอนิจจัง"
ความโกรธ ก็เป็นส่วนหนึ่งของโลก…
แล้วเรา…ไปนำพามัน…ทำไมกัน?
 
(ธนิตา รำไพกุล, 2519)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: