ลูกโง่บ่นแม่

ใครเคยบ้างไหม?
เมื่อเป็นวัยรุ่น
แม่บ่นว่า ก็ว่าแม่ไม่รัก
แม่ชมคนอื่น ก็คิดน้อยใจหาว่าแม่ประชด
แม่ดุ  ก็ว่าแม่ไม่ชอบ
แม่ตีเอา  ก็คิดว่าแม่เกลียดไปเลย
โกรธแม่ โกรธตัวเอง โกรธอะไรทั่วไปหมด
ระแวง ปกป้องตัวเอง
ต่อต้าน โวยวาย ทำร้ายผู้คนไปทั่ว
และที่ร้ายสุดคือทำลายตัวเอง
ไม่รู้เพราะฮอร์โมนหรือเปล่า
แต่แปลกอีกอย่าง
พอโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้น
กลับคิดถึงแม่
และรักแม่มากขึ้นทุกวันคืน
ถ้ากลับใจคิดได้ กลับมารัก มาทำดีให้แม่ได้ นับว่าโชคดี
บางคนโชคร้ายไม่ทันได้กลับมารักแม่
และไม่ทันได้หันมารักตัวเองใหม่
เพราะชิงลาโลกไปเสียแล้ว
น่าเสียใจแทน
เลยขอแต่งกลอนแทนใจวัยรุ่นคนหนึ่งไว้ให้ได้อ่าน
ตรงใจหรือไม่ก็ลองอ่านดูนะคะ
 

ลูกโง่บ่นแม่

(ตาบอดคลำทางด่าว่าไม้เท้า)

      แม่จ๋าแม่แม่โปรดสนใจลูก     แค่เพียงปลูกเรือนอยู่ให้อาหาร
ให้อบรมศึกษาวิชาการ               เงินหลายล้านไม่เท่าสำแดงรัก
ลูกไม่ใช่ตุ๊กตาสมบัติแม่              ถ้าเพียงแค่ใช้อะไรอย่าหาญหัก
อย่าเรียกร้องเคี่ยวเข็ญหรือทึกทัก    เมื่อแม่รักอย่าฟันให้บรรลัย
ลูกต้องการให้แม่ชี้นำลูก             ถ้าผิดถูกช่วยกันวินิจฉัย
แม่คอยนำลูกตามย่อมชื่นใจ         เติบโตไปใจลูกก็มั่นคง
แต่ถ้าแม่เฝ้าด่าเมื่อลูกผิด            แกทั้งผิดทั้งโง่น่าพิศวง
อกตัญญูเนรคุณน่าพะวง             ลูกเลยงงอย่างไรจะได้ดี
ลูกโตโดยไม่รู้ทางชีวิต              ไม่ได้เรื่องไร้มิตรไร้ราศี
แก้ปัญหาไม่ตกตัดชีวี                เป็นเยี่ยงนี้แม่หรือจะภูมิใจ
ขอเถอะอย่าประณามว่าลูกโง่       แล้วอวดโอ้เรื่องแม่ดีแค่ไหน
ลูกกับแม่ต่างยุคต่างจิตใจ           อย่าเอาไปเปรียบกันมันไม่ดี
ทั้งอย่าว่าตัวแม่รังเกียจลูก           เพราะมันผูกติดใจไม่หลีกหนี
เข้าใกล้แม่จิตใจไร้ชีวี                ลูกเลยพาลทำไม่ดีประชดไป
ลูกแค่อยากบอกแม่สุดที่รัก          ว่าลูกรักทั้งงงทั้งสงสัย
ชีวิตนี้ของลูกทำอย่างไร             เว้าวอนไหว้แม่ช่วยด้วยรักเอย.
ธนิตา รำไพกุล (พ.ศ.2520)

Advertisements

One response to this post.

  1. Posted by ธนิตา on มีนาคม 15, 2009 at 1:45 am

    นี้คือบทกลอนแทนใจของฉันเมื่อตอนฉันเป็นวัยรุ่นแต่ตอนนี้รักแม่ที่สุดเลย รู้สึกแต่ว่าแม่เป็นคนดีที่สุดในโลกเลยใครที่เข้าใจว่าพ่อแม่ไม่รักขอให้ลอง…ทำ(ความเข้า)ใจให้ได้ว่าพ่อแม่ก็ปุถุชน มีทำผิดทำถูกได้เช่นเดียวกับเรา ท่านรู้จักเหนื่อย หิว อยากหัวเราะมากกว่าร้องไห้ เหมือนเราน่ะแหละเมื่อใดทำใจ และสำนึกรู้ได้เมื่อไรก็จะเข้าใจท่านเอง ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก็จะหมดไปเองหรือลองหัดไปเลี้ยงเด็กอ่อนดูสัก 1-2 วัน ตลอด 24 ชั่วโมงเลยนะ คุณจะสำนึกว่ากว่าจะเลี้ยงเด็กให้ตลอดรอดฝั่งในแต่ละวันต้องอดทนแค่ไหน หิวก็ต้องละวางถ้าเด็กร้องต้องดูแลเด็กก่อน ถ้าเด็กป่วยคุณจะดูแลเขาอย่างไรให้เขาหายสบายดีในเมื่อเขาพูดบอกเรายังไม่ได้ ลองไปอยู่กับเด็กในทุกอารมณ์ของเขาแล้วคุณจะรู้ซึ้งว่ากว่าเราจะโตมาได้พ่อแม่เสียสละให้เราขนาดไหน แล้วคุณก็จะสำนึกรักท่านมากกว่าเดิมแน่นอน ไม่ต้องรอมีลูกเองคุณก็จะเข้าใจได้เอง…ลองให้ได้นะคะและนี้คือคำที่คุณพ่อของฉันสอนไว้แล้วฉันเอามาแต่งเป็นคำกลอนฝากไว้ด้วยนะคะ พ่อสอนลูกคนมักมองไม่ครบหลัก เหมือนมองกลักไม้ขีดไฟน่าพิศวงมองด้านบนด้านข้างหรือด้านตรง มองให้งงหกด้านเห็นไม่เกินสามนัยยะคือสามารถเรามีจำกัด เมื่อสัมผัสสิ่งไรให้ใคร่ถามฟังอะไรเห็นใดอย่าเชื่อตาม ตรวจสอบความถี่ถ้วนใคร่ครวญเป็นรับข่าวสารเรียนรู้ใดไม่ควรทื่อ หมั่นฝึกปรือคิดเกินที่รู้เห็นคนเรานั้นซับซ้อนซ่อนประเด็น อาจใช่เป็นด้วยเกลียดกล้าอย่าระแวง คำอวยพร :- รักและเมตตาสร้างสันติ

    ตอบกลับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: